Seriepesters gedragen zich bedrieglijk en zijn ook in organisaties moeilijk te herkennen. Toch laten zij wel sporen na.
Als er sprake is van hardnekkig pesten, dan is dat een indicatie dat er een bron is. Die bron kan een seriepester zijn die
telkens weer opnieuw begint met een vers doelwit of opschaalt met bestaande doelwitten.
Er kunnen patronen waarneembaar zijn: bijvoorbeeld  medewerkers die klagen over bejegening, medewerkers die
met onvrede of conflict een organisatie verlaten, stijgend –langdurig- ziekteverzuim, conflicten die hoog oplopen
of opvallend disfunctionele teams.
Maar ook ernstig gedupeerde klanten of clienten, vreemde en opmerkelijke fouten, frauduleuze praktijken,
(seksuele)intimidatie en discriminatie zijn zaken die, wanneer ze hardnekkig zijn, kunnen duiden op de aanwezigheid
van een of meer seriepester(s).

Om psychisch geweld te bestrijden en –potentiële- slachtoffers effectief te beschermen is het allereerst van belang dat mensen
zich bewust zijn dat seriepesten ook in hun organisatie kan voorkomen.
    Expertrecensie van ons boek op managementboek.nl 
Volgens Tim Field, de bedenker van de term seriepester, zijn ongeveer 1 op de 30 mensen in een organisatie seriepester.
Deze schatting heeft raakvlakken met schattingen van het voorkomen van sociopathie en narcistische stoornissen.

Seriepesten is aan te pakken wanneer je op de hoogte bent van de strategieën die seriepesters gebruiken en de vaste
patronen die daarbij horen, leert herkennen. Met die informatie kun je keuzes maken die de speelruimte van seriepesters
effectief verkleinen.

Seriepesten kun je rustig als fraude betitelen. Menselijk kapitaal wordt immers opzettelijk beschadigd of vernietigd. Omdat
seriepesters nogal eens handelen uit jaloezie en afgunst, richten zij hun pijlen vaak op medewerkers met potentie. Organisaties
zouden er goed aan doen om compliance officers te betrekken in het bestrijden van seriepesten.