seksuele intimidatie als methode om te pesten op het werk

Seksuele intimidatie als methode van pesten

This post is also available in: Engels

bag-and-hands“Het is zo moeilijk om van jezelf te leren houden wanneer je elke dag een hete douche nodig hebt om de schaamte van je af te spoelen.” (Karin Bosman in haar boek over seksuele intimidatie op haar vorige werkplek.)

“Seksuele intimidatie begint meestal onschuldig, intimiteiten ontwikkelen zich vaak langzaam van draaglijk tot ondraaglijk”, las ik op een website over arbeidsrecht (!)

Dat lijkt een nogal verwarde redenering. Hoe kan echte intimidatie onschuldig beginnen? Het impliceert dat een persoon die intimideert dat ‘per ongeluk’ doet. (En dat seksuele intimidatie vooral de beleving van het slachtoffer betreft ). Kun je bijvoorbeeld ook zeggen: ‘Moordactiviteit begint meestal onschuldig. Tot het ondraaglijk is en degene die het ondergaat sterft’?
Misschien een extreme vergelijking. Maar, seksuele intimidatie kan heel ver gaan en bedoeld zijn om een slachtoffer kleiner en kapot te maken of uit te schakelen. Geestelijk te vermoorden.
Seksuele intimidatie wordt al te vaak geïnterpreteerd en goedgepraat als zijnde ‘passie’, ‘de natuur’, ‘seksuele-aantrekkingskracht-die-er-nu-eenmaal-is-tussen-man-en-vrouw’, ‘dwaze verliefdheid’, ‘begeerte’,
Het zijn misverstanden waar daders gretig gebruik van maken.

Wanneer seksuele intimidatie onschuldig lijkt te beginnen, en daarna steeds ondraaglijker wordt, dan is het niet in onschuld, maar subtiel begonnen. Opzettelijk.

De dader begint klein en zoekt en vindt steeds meer ruimte om tot grovere schendingen van de integriteit van het slachtoffer over te gaan. Het beoogde effect hiervan: zodra het slachtoffer zich realiseert dat er zeker geen sprake is van ‘onschuldige’ acties en dat de dader niet zal stoppen, is of voelt het te laat om er nog adequaat tegen op te kunnen treden. De angst – om niet geloofd of gesteund te worden én voor de dader-, schaamte, het schuld- en verantwoordelijkheidsgevoel zit dan in de weg. Men mag nooit onderschatten hoe moeilijk het is voor slachtoffers om dan nog hulp te vragen aan hun omgeving.

Hoe dat in zijn werk gaat, beschrijft Karin Bosman helder en pijnlijk in het beklemmende autobiografische verslag ‘Spugen op de tosti van Hans.

Zij wordt slachtoffer van de manipulaties van haar werkgever die gebruik maakt van haar kracht en kwaliteiten, om haar in een val te lokken en haar leven twee jaar lang in een hel te veranderen. Voortdurend in loyaliteitsconflicten geplaatst, belast met (misplaatst) schuldgevoel en angst voor consequenties, ziet zij lang geen andere uitweg dan de intimidaties geheim te houden en de schade voor zichzelf maar vooral ook voor anderen te beperken.
Tot het echt niet meer gaat en het doel van haar belager bijna bereikt is: zij is een schim van zichzelf geworden en begint te twijfelen aan het nut van haar leven.

Gelukkig vindt zij de kracht om naar buiten te treden met haar ervaring met de steeds ernstiger en brutaler wordende seksuele intimidatie door haar werkgever, en wordt zij geholpen door een paar moedige collega’s.

Daarmee begint eigenlijk een nieuwe helletocht, wanneer zij terug moet blikken op het ernstig emotionele misbruik dat zij op haar werk heeft ondergaan en wanneer zij een Rechtszaak aanspant tegen de dader. Opnieuw is zij middelpunt van vernederingen en beschamingen. Dit keer publiekelijk, en wel in de Rechtszaal, die door deze berouwloze dader (en zijn groezelige advocaat) verbijsterend gemakkelijk tot nieuw podium kan worden gemaakt om zijn slachtoffer nog eens te treffen.

Uiteindelijk vindt Karin ook de kracht, de energie en vooral de moed, om een openhartig verslag te schrijven van haar kwelling. En daar mogen we haar dankbaar voor zijn!

‘Spugen op de tosti van Hans’ heeft in het bijzonder onze aandacht getrokken omdat de auteur van dit boek heel helder het systeem van een seriepester beschrijft.

Achter een masker van geestelijke gezondheid en maatschappelijke status, schuilt hier een immorele sadist en potentaat die een lange reeks medewerkers tot mikpunt maakt. Op allerlei manieren worden zij vernederd, gekleineerd, buiten spel gezet, bedreigd, beschaamd en uiteindelijk weggepest.

Collega’s die (figuurlijk) ‘op de tosti spugen’, dwz in opstand komen, worden van de een op de andere dag ‘ongewenst persoon’. Men is bondgenoot of doelwit, tegengas wordt niet getolereerd. Eén onmiskenbare ‘pleitbezorger’ speelt ook een belangrijke rol in het krankzinnige en sinistere spel. De angst regeert in dit bedrijf.

De ‘winst’ voor de collega’s die eieren voor hun geld kiezen, onderduiken en zwijgen over de misstanden, of er actief mee instemmen, blijkt mager en twijfelachtig. Mede dankzij de passieve medeplichtigheid en de ruimte die de tiran(nen) daarmee kregen, is de zekerheid van hun baan eerder kleiner dan groter geworden. Als die er ooit was.

Karin Bosman vond de moed om, ondanks de pijnlijke schaamte die het oproept, haar kwetsbaarheid te laten zien aan de wereld en openlijk over haar kwelling te vertellen. Zo helpt zij anderen die ten prooi vallen of vielen aan pesten en seksuele intimidatie. Help haar het taboe doorbreken en doorbreek het zwijgen, vertel mensen over dit boek.
Als je een beeld wilt krijgen van hoe het onvoorstelbare mogelijk is, lees dit boek, dat je hier kunt bestellen.

Kijk ook op: http://www.spugenopdetostivanhans.nl

copyright © Flourishh 2015
foto: met dank aan unsplash.com / Alejandro Escamilla