Geweten en het innerlijke weten.

“..het gevaar zit niet zozeer in de gewetenloosheid van sociopaten onder ons, maar in de toestand van halfslaap en sluimerend bewustzijn van mensen met een geweten.”

In de ‘bordkartonnen’ persoonlijkheid van de sociopaat, zónder geweten, huist een beklemmende en angstaanjagende leegte.

in de persoonlijkheid van de sociopaat zonder geweten huist angstaanjagende leegte.Mensen mét geweten, kennen die leegte natuurlijk ook. Met dat verschil, dat gewetensvolle mensen zich dat doorgaans realiseren of er zich sluimerend bewust van zijn. Spiritualiteit, leven vanuit verbinding en liefde, kan iets positiefs bijdragen aan die gevoelens van leegte. Er gericht mee bezig zijn, geeft zin en invulling aan het bestaan. Het is vormend voor de geest en het bewustzijn.

Ik kwam door een artikel over Gnostiek tot deze overpeinzing over de kracht én de zwakte van ons geweten.
‘De mens is vergeten wie hij is’, is het kernthema van de gnostiek. Gnosis is het Griekse woord voor kennis en betekent hier kennis van je ware zelf. Het is verwant aan het Nederlandse woord ‘geweten’. De gnosis als het weten van de liefde is een goddelijk weten, want het is verbonden met de goddelijke bron van het bestaan waaruit alle mensen voortkomen. In elk mens schuilt een goddelijke vonk, maar de meeste mensen zijn daar onwetend van, leerden de gnostici. Gnostici streefden na zich weer met die innerlijke vonk te verbinden. Wie die verbinding heeft hersteld, beschikt tengevolge daarvan over gnosis.

Gnostici stelden het innerlijke goddelijke weten boven elk uiterlijk gezag, ook dat van de Roomse Kerk. Vroegchristelijke gnostici, en later de Katharen, zijn onder aanvoering van de Kerk van Rome structureel verkettert en bloedig vervolgd. In 1321 werd de laatste Kathaar op de brandstapel ter dood gebracht. Daarmee was de gnostiek als spirituele traditie lange tijd uit de Westerse geschiedenis verwijderd.

Misschien kan het interessant zijn de vervolging en vernietiging van gnostici en katharen eens te bekijken vanuit het perspectief van de duistere gedrevenheid van de psyhopaat, die een persoonlijkheid heeft waarin geweten (gnosis?) volledig ontbreekt. De doelbewuste eliminering van de gnostici en katharen en daarmee hun gedachtegoed, doet denken aan de drijfveren van sociopaten: hun haat, jaloezie en afgunst voor mensen die iets bezitten dat zij zélf niet hebben. Dat ‘iets’ is een spirituele, meer-lagige persoonlijkheid, een ‘geest’, het gevuld zijn met liefde en het verlangen daar naar te leven.

De Kerk van Rome beschuldigde gnostici expliciet van ‘narcisme en egoïsme’. Mensen die zich vol overgave bezighouden met spirituele vraagstukken, betichten van ‘narcisme en egoïsme’, doet denken aan de projectie van de sociopaat.

Voor de psyhopate seriepester is innerlijke liefde een abstractie. Het is hol, eendimensionaal. Een leugen! Daarnaast, het bij anderen zien, maakt hem/haar omdat hij/zij het niet herkent, onrustig, wellicht afgunstig. Daarom zijn doelwitten van pestende sociopaten  doorgaans mensen die zichtbaar proberen te leven naar hun innerlijke liefde. Die mensen, en alles waar zij voor staan, moeten vernietigd worden. Is het omdat zij de seriepester confronteren met de eigen hopeloze leegte?

Hun drang te vernietigen ten uitvoer brengen, doen seriepesters niet alleen, dan zouden zij veel te kwetsbaar zijn. Het genereert ook te weinig plezier. Er zijn in hun nabijheid meer dan genoeg mensen zo eenvoudig te beïnvloeden, te corrumperen en te manipuleren, dat die, onbewust, of willens en wetens, van de duistere missie van deze sociopaat hún missie maken.

In de wereldgeschiedenis zijn daarvan vele, dikwijls gruwelijke, voorbeelden van te vinden, tot op de dag van vandaag. Zo verging het waarschijnlijk ook de Gnostici en Katharen. Zij, en het gedachtegoed waar zij voor stonden, zijn immers doelbewust geëlimineerd en vernietigd.

In analyses over welke misstand ook, worden achteraf uitputtende verklaringen gezocht. Politieke, historische, maatschappelijke, sociologische, culturele, religieuze, noem maar op. Uiteindelijk komen analyses, hoe verantwoord ook, in de regel niet veel verder dan de vaststelling dat ‘de’ mens zijn/haar ‘duistere’ kant(en) heeft.

Ik meen dat het nodig is vanuit een ander paradigma naar dergelijke gebeurtenissen te kijken. Bijvoorbeeld vanuit de feitelijke constatering dat er mensen zonder geweten bestaan die doelbewust uit zijn op destructie en vernietiging van alles wat met liefde te maken heeft. Kortom, vanuit de wetenschap dat er mensen zijn die ‘doen alsof’. Mensen die door hun persoonlijkheid waarin geweten volledig ontbreekt, bedenkelijke en kwaadaardige rollen spelen. Mensen die bewust veinzen, liegen, bedriegen, manipuleren, ondermijnen, en aanzetten tot haat. Die zich vermommen als liefhebbend medemens, als politiek idealist, gezaghebbende beschermer, geestelijk leider, gewetensvolle inspirator, loyale vriend, etc. Hun impact is groot.

De ironie is dat ons geweten, en de compassie en de liefde die daarmee samengaat, het ons lastig maakt dat onder ogen te zien. Voor mensen met een geweten is het bijna onmogelijk voor te stellen wat het volledig ontbreken van een geweten inhoudt en betekent. Dat gebrek aan voorstellingsvermogen, in combinatie met onwetendheid, bepaalt grotendeels het speelveld van psychopaten en sociopaten.

Psyhopaten en Sociopaten houden hun medemens, een confronterende spiegel voor: ‘Jullie zijn wél gewetensvol? O Ja? Is dat zo? Waar? Laat eens zien dan’! In die spiegel is het lastig kijken, want een passend antwoord is, wanneer je kritisch om je heen kijkt, moeilijk te vinden. In die zin wordt de gewetensvolle mens voor complexe, existentiële vragen gesteld. Eén van die vragen luidt: ‘Wat is geweten eigenlijk waard’’?

Kortom, het gevaar zit niet zozeer in de gewetenloosheid van sociopaten onder ons, maar in de toestand van halfslaap of sluimerend bewustzijn van in principe gewetensvolle mensen. In het onvermogen waarachtig , zelf-reflectief en autonoom te zijn. In het opgaan in illusies, gericht zijn op schijn, eigengewin, gedreven door egoïsme, ambitie, ijdelheid of wat dan ook. In de neiging respect te voelen voor mensen die angst inboezemen. Ontzag te tonen voor mensen die ‘voor zichzelf gaan’, voor de ‘winners’. Te denken in een ‘winners’ en ‘losers’ concept.

Zelfkennis vergaren, gevoeligheid en nieuwsgierigheid ontwikkelen voor het onbenoembare, zoeken naar de ‘goddelijke vonk’ in jezelf, levert een bijdrage aan het vormen van een vitale en autonome persoonlijkheid. Het maakt je gelukkiger, scherper en wijzer. Zowel je zwakheden als je kracht kennen, maakt je minder vatbaar en beïnvloedbaar voor de duistere krachten van de psychopaat.

Niet voor niets stelden gnostici het innerlijk weten als het hoogste gezag.Voor gnositici was dat het innerlijk weten van de liefde. Van dat wat ons allen met elkaar verbindt. De daden van de psychopaat kunnen ons bewegen die weg terug af te leggen. Dat is de moeite van het concluderen waard. Om met de gnostici te spreken: De mens moet zichzelf herinneren!

N.B. Veel informatie over Gnostiek en Katharen vind je op de website www.brammoerland.com Een bezoek aan die site is zeer de moeite waard.

copyright © Flourishh 2014 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *